Dobry wieczór, dzień dobry, witajcie. Dziś post będzie długi, mam nadzieję, ze Was nie zanudzę ilością tekstu

Dziś przed Państwem dom a raczej całe gospodarstwo cudem ocalałe po bombardowaniu przez Rosjan w maju 1945 roku (ale wiadomo jak Rosjanie maja z celnością). Oto, przed Państwem, "Pekin".

Pozwolę sobie zacytować słowa ostatniego właściciela, Roberta Dau:

"W naszej rodzinnej miejscowości Hakenbude był największym sklepem wielobranżowym, który oferował swoim klientom prawie wszystko. Ze względu na brak miejsca, towar wieszano pod sufitem, na belkach, które były zaopatrzone w haki. Stąd jego nazwa ""Hakenbude"".

Sklep "Hakenbude" przejąłem od mojego ojca jeszcze przed II wojną światową. Największe wrażenie robił strop z belek wypełniony towarami. Aby móc zawiesić jak najwięcej towarów, zaczepialiśmy do nich metalowe kółka. Mieliśmy specjalny drążek, który pasował do tych kółek. Nazywaliśmy go ""Laską Mojżesza"".

Z przodu na suficie wisiały drewniaki. Za nimi znajdowały się buty robocze, zwane Knobelbecher (rodzaj oficerek). Na ścianie wisiały różnego rodzaju artykuły. Bicze i wszystkie akcesoria do biczów, szczotki dla krów i koni.

Nad ladą wisiały narzędzia i sprzęty kuchenne: wiertarki, noże, piły, piły do drewna, młotki itp. sitka kuchenne, sitka do kawy (filtry na dzisiejsze czasy), tarki do ziemniaków, krajalnice do ogórków itp.

Poza tym w szufladach i na półkach były towary kolonialne (produkty żywnościowe) jak również i tekstylia. Cały ten asortyment składał się z 271 produktów.

Z południa na północ (prawdopodobnie chodzi o inny budynek) znajdował się skład (magazyn) żelaza. Znajdowało się tam około 2 ton prętów żelaznych, płaskich i okrągłych, blach i taśm żelaznych, a także artykułów kowalskich między innymi podkowy, gwoździe do podków, ćwieki do podków itp.

Od strony dziedzińca magazynu żelaza znajdowało się pomieszczenie w którym składowano węgiel do kuźni. W smołowni składowano smołę drzewną, smołę węglową i sieci rybackie a w magazynie żelaznym była składowana papa dachowa różnej grubości.

W dawnej stodole składowano węgiel, brykiety, wapno i cement. W pomieszczeniu z gwoździami znajdowała się ponad jedna tona gwoździ, śrub i innych artykułów żelaznych.

Cały dom był podpiwniczony i wypełniony różnymi towarami. Wszystko spisałem nie po to aby się pochwalić ale po to żeby pokazać jaki dom był we wsi i co zostało w nim pod koniec wojny.

Teraz dają Polakom miliony! Główny budynek spłonął 26.12.1976. Zrównane z ziemią zostały również piwnice od strony dziedzińca wykonane z polnych kamieni. Starsza część domu liczyła 130 lat i mogła stać dalsze 130.

Niniejsze wspomnienie zostało skrócone.”

Robert Dau

Po wojnie budynek został przekształcony na mieszkania dla rodzin i pracowników pobliskiego PGRu.

A dlaczego "Pekin"? Ano właśnie dlatego, ze mieszkało tam dużo ludzi.

Mam nadzieję, że post się spodobał.

Pozdrowienia dla Was i dzięki, ze jesteście

Dziękuję Gizela Zimna za pomoc w tłumaczeniu